Het leven zoals het is

Hoe gaat het met jou?

In mijn post van gisteren, verklaarde ik dat ik een optimist tot in de kist ben. Maar begrijp me hierin niet verkeerd. Ik heb ook dipjes, dagen dat het niet gaat, periodes dat ik me niet goed voel. En dan vergt het al mijn mentale spierkracht om er weer bovenop te geraken, vaak met hulp van mijn partner of vrienden.

En laat dat net deze periode wat lastiger zijn.

Maar lastig is niet onmogelijk!

Waarom hangen we al jaren rond op sociale media? Toch om sociaal te zijn, mag ik hopen? Of hadden al die criticasters gelijk en is zo’n sociaal medium net een heel anti-sociaal medium? Ik weiger dat te geloven.

Sterker nog, ik zie dat het niet waar is. Als ik al die acties zie die nu op poten worden gezet, dan krijg ik een warm gevoel vanbinnen.

Maar Facebook, Instagram, Twitter en consoorten worden nu niet enkel gebruikt om acties op te zetten. Ze zijn nu des te belangrijker geworden om contact te onderhouden met je naasten. Eindelijk kunnen ze écht die sociale media zijn waar iedereen ze allang voor houdt.

Post dus niet alleen over je eigen situatie, maar vraag ook eens – gemeend – aan de rest hoe het gaat? En luister (lees) aandachtig naar hun verhaal. Geef er een korte reactie op, en tadaa! Er is een waar gesprek op gang gekomen. Sociaal contact. Iets wat in een tijd van social distancing zeker zo belangrijk is.

Dus, om het goede voorbeeld te geven: Hoe gaat het met jou?

Vertel het me hier, via de comments. Of via mijn Facebookpagina, of zelfs privé via Messenger als je het liever niet met de wereld deelt.