Het leven zoals het is

Hoe combineer ik schrijven én full-time werken?

Fulltime werken én schrijven, het is een (jammerlijk?) fenomeen dat maar al te vaak voorkomt. Je brood verdienen met alleen schrijven, is niet evident in de Lage Landen. De sprong in het diepe is ook te gewaagd. Zeker voor iemand met hoogtevrees als ik 🙂

Dus ja, ik ben een van die velen die schrijft én er tegelijkertijd een fulltime baan op nahoudt.

“Hoe doe je het toch?” is een vraag die me vaak gesteld wordt. Ik heb er eigenlijk maar één antwoord op: ik zie het schrijven niet (alleen maar) als hobby.

Concreet betekent dat, dat ik mezelf deadlines opstel, net zoals een baas je deadlines geeft. En ik schrijf elke werkdag. Voor mij is dat van maandag tot vrijdag. In het weekend ben ik vrij. Meestal toch. Want soms haal ik het niet om elke werkdag te schirjven, en dan wordt die tijd in het weekend ingehaald. Als je je gewone job niet afkrijgt binnen de werkuren, loeren de overuren ook om de hoek, nietwaar?

Ochtendschrijver

Ik schrijf ’s morgens, nog vóór ik de deur uit ga. Hierin heb ik de indruk dat ik anders werk dan andere schrijvers. Die schrijven ’s avonds, tot in de late uurtjes. Dat deed ik vroeger ook. Maar dan merkte ik dat ik heel erg slecht sliep. Mijn personages zochten me op in mijn dromen en fluisterden me dingen in die ik de volgende ochtend toch niet meer wist. Helaas pindakaas.

Daar kwam dan nog bij dat ik ’s avonds ook vaak ging sporten. En tja, ik moet het toegeven: na zo’n hardloopsessie plus warme douche ging de computer niet vaak meer aan. Een andere oplossing drong zich op.

Als je ergens wilt komen, moet je wijzigingen aanbrengen.

En die vond ik in het vroege ochtendgloren. Wanneer iedereen nog slaapt, zelfs de zon. Met een kop dampende – en jawel, sterke! – koffie naast me. Mijn inspiratie is er al aan gewend “met de vroege” te staan. Die springt aan van zodra mijn wekker gaat. En dan rep ik me naar de computer om de zinnen die ze me in mijn oor fluistert aan het digitale papier toe te vertrouwen.

Alarm

En om de omgeving én het feit dat ik na dit werk nog een andere job te doen heb – eentje die voorlopig beter betaalt dan schrijven – zeker niet te vergeten, zet ik een alarm. Die gaat af een half uurtje voor ik moet vertrekken.

Triiing!

Wat zoveel betekent als: Tijd om je aan te kleden! Tijd om je tanden te poetsen! Tijd om je zakelijke modus aan te zetten. Tijd om het creatieve achter je te laten.

Erg gehoorzaam ben ik niet altijd. Toe, die ene zin nog afwerken. Maar ik zit net lekker in de flow. Nog gauw gauw noteren waar ik naartoe wilde met die scène.

En oei, is het al zo laat? Ik moet me haasten! Hop, die kleren aan, een tandenborstel in mijn mond en een borstel door mijn haar. Klaar!

Ochtendmens

“Jij bent zeker een ochtendmens?” denken de mensen dan. Jullie moesten eens weten. Ik was de grootste ochtendluiwammes die er bestond. Drie keer snoozen, eerst een lekker koffietje en een ontbijtje, nog wat artikels op internet lezen, aankleden, wassen, …. er ging gemakkelijk twee uur voorbij voor ik klaar was.

Maar in datzelfde stramien gingen er evengoed jaren voorbij voor mijn manuscript klaar was.

Conclusie:

Als je ergens wilt komen, moet je wijzigingen aanbrengen.

Was het niet Einstein die zei: “The definition of insanity is doing the same thing over and over and expecting different results.” ? (Blijkbaar niet trouwens: 13 inspiring Einstein quotes actually never said by Einstein)

Maar dat maakt het niet minder waar. Je kunt niet altijd hetzelfde blijven doen en verwachten dat zaken anders gaan lopen. Zomaar. Omdat jij het wil. Iets moet veranderen.

En dat kunnen kleine veranderingen zijn. Een beetje vroeger opstaan bijvoorbeeld. Of je ochtend anders indelen.

Want als ik eerlijk ben: eigenlijk sta ik niet zo heel veel vroeger op dan eerst. Alleen breng ik nu mijn tijd nuttig door. Schrijvend in plaats van lezend. Researchend in plaats van scrollend door sociale media.

Vlindereffect

Die minuscule wijziging – dat kleine vlindervleugelfladdertje – was genoeg om mijn inspiratieketel tot hoge temperaturen te stoken én brandende te houden.

Maar dit is mijn vlindereffect. Dat besef ik maar al te goed. Ik ga hier ook niet prediken dat iedereen vanaf nu maar een uur vroeger moet opstaan en dat alles dan goedkomt. Iedereen is anders. Ik stap trouwens ook niet elke dag fluitend uit bed 😉 Laat dat wel even duidelijk wezen. Maar ik ben wel elke dag dankbaar dat ik het doe. Want anders sputtert mijn inspiratie weer, of erger, droogt ze helemaal op.

Wat doen jullie om je productiviteit te boosten?