Meet & greet

Over kilts en clans – het Schots Weekend in Alden Biesen

Het Schots Weekend in Alden Biezen, elk jaar weer twee hoogdagen voor fans van tartan, whisky en doedelzakmuziek. En dit jaar – misschien – ook voor mij?

Samen met Het Schrijverscollectief hadden we er voor de eerste keer een stand gehuurd. We hadden ervaring met Fantasy Fairs, maar zo’n Schotse markt, dat was een nieuw publiek. Afwachten dus of de interesse er was.

De eerste dag vloog voorbij. Jammer genoeg niet omdat we continu aan het verkopen waren, maar wel omdat er zoveel te beleven was. Mannen in kilts, een groepje geheel gekleed in het wit die volgens mij een of andere bosgod vereerden, doedelzakoptochten, … het entertainment bleef komen.

Ook in de tent zat de sfeer goed. Een bende fantasy-auteurs bijeen, dat resulteert in magie.

Een bende fantasy-auteurs samen… gegarandeerd magisch!
Zeker met “Sluikje” erbij, die, moest hij krullen hebben, “Permanent” zou heten šŸ™‚

Alleen die verkoop… waar bleven de fantasylezers?

De interesse was er wel. Vaak genoeg werd gevraagd of mijn boeken ook via de reguliere boekhandels te verkrijgen zijn, (het antwoord is trouwens “ja”. Je kunt mijn boeken o.a. via Standaard Boekhandel verkrijgen, via Bol.com en zelfs de grotere Carrefours hebben ze in hun collectie.) en werden de bladwijzers en flyers meegenomen, maar tot een daadwerkelijke aankoop werd niet overgegaan.

Ook bij mijn collega-schrijvers liep het maar lauw.

Maar wanhopen deed ik nog niet. “Zondag is immers de beste dag op de Schotse Markt,” aldus een medewerkster.

Goed zo! Zondag ben ik er ook, dus dat komt wel goed, redeneerde ik.

Maar die zondag begon wel erg kalmpjes. En leek het nu zo, of was er toch minder passage dan gisteren?

Nee, niet wanhopen. Straks… straks gaat iedereen massaal zijn aankopen doen.

Helaas. De grote stormloop bleef uit.

EĆ©n.

EĆ©n boek heb ik verkocht.

Op twee dagen tijd.

Ik heb geen inzage in de verkoop van dag tot dag, dus of mijn aanwezigheid nu een boost in de (online) verkoop in de week (weken?) na het Schots Weekend heeft veroorzaakt, weet ik niet.

Zijn er mensen die – naar aanleiding van een gesprekje met mij – mijn boek op hun wishlist hebben gezet?

Ook dat weet ik niet. Ik tast in het duister.

En het is dat nietweten dat maakte dat ik in de eerste dagen na het festival toch wel teleurgesteld was. Waarom kocht maar een enkeling mijn boek?

“Je doet het verkeerd,” spookte er door mijn hoofd. “Je flaptekst is niet goed genoeg,” fluisterde een stemmetje in mijn binnenste. “Had je toch niet beter die andere cover genomen?” vroeg het duiveltje op mijn schouder.

Een ander stemmetje – eentje met veertjes als vleugels vermoed ik – zei dat ik het wĆ©l goed aanpakte. “Je hebt de vorige keer nog een persoonlijk Messenger berichtje gekregen van iemand die je boek op Elftopia kocht, en die wilde weten wanneer boek 2 uitkwam, omdat ze het toch zo goed vond!”

Ja, aan zoiets trek ik me nu op. Het is misschien geen monsterverkoop, maar zij die het boek lazen, vinden het ook Ć©cht goed.

En dat is wat telt, toch?